Με μνήμη κοντή και γλώσσα Βελόπουλου

Όπως πιθανώς θα παρακολουθήσατε το Σάββατο, υπήρξε μια αυξημένη κινητικότητα από τους πρώην Πρωθυπουργούς Κώστα Καραμανλή και Αλέξη Τσίπρα. 

Μίλησαν -σε διαφορετικά ακροατήρια βέβαια - και πραγματικά είναι οι στιγμές που σκέφτεσαι τι είναι ορθότερο: 

Να μην αναφερθείς καθόλου στην πολεμική κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη; ή να μιλήσεις και να πεις αυτά που είπε ο Αλέξης Τσίπρας; 

Με μνήμη κοντή και γλώσσα Βελόπουλου για την εξωτερική πολιτική. Αν και ομολογώ πως για το Ιράν η «Πρώτη Φορά» είχε εξ΄αρχής μια... συμπάθεια. 

Ας πάμε λίγο πίσω. Όχι μακριά. Όταν ο κ. Τσίπρας το 2016 δήλωσε «ελπίζω να μη μας βρει αυτό το κακό» ως προς το ενδεχόμενο εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ. 

Η κυβέρνησή του βέβαια τα πήγε μια χαρά με τη διοίκηση Τραμπ. Άλλωστε άπαντες θυμούνται ότι η μεγάλη ανανέωση του στόλου των F16 έφερε την υπογραφή της «Πρώτης Φοράς». 

Έτσι έναν χρόνο αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται στον Κήπο των Ρόδων στον Λευκό Οίκο προσπαθώντας να απαντήσει, μετά από την εξαιρετική συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο Τραμπ, στο τι ακριβώς εννοούσε με τη δήλωση που είχε κάνει λίγους μήνες πριν. 

Και εκεί ακούστηκε η αλησμόνητη φράση - τότε οι συριζαίοι έψαχναν να βρουν ανοιχτή μπαλκονόπορτα στην Κουμουνδούρου - για τον «διαβολικό του τρόπο που είναι όμως για καλό». 

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας λέει να μη δοθεί καμία λευκή επιταγή στον Τραμπ. Και να μη... δοθεί η Σούδα και να μην μπει στο ΝΑΤΟ η Κύπρος και τι σημασία έχει τι λέει ο Χριστοδουλίδης και οι άλλοι στο νησί. 

Οπότε τον ακούμε (και σε αυτό) με προσοχή.